Proszę bardzo: www.cmrev.com/manifesty/blog/11289,Piotr-Sebastian.html.

Szkoła Taktyki Naszego Mistrza.

Mam problem poszukuje ŚP max 20 lat z podaniem minimum 15.FM2010.
PS:Zawodnik musi byc wyszkolony w kraju anglia i kosztowac max 2miliony.

Przykro mi, Warmia.

Po prostu tamte ligi są uszkodzone lub nie do końca starannie zrobione i zawierają błędy. Przynajmniej tak to wynika z błędów.

[quote=matti6766]Gram Polonią Warszawa. Potrzebuję zawodników na te pozycję :
obrońca prawy/lewy
pomocnik prawy/lewy
napastnicy
FM 2010
budżet spory nawet po pare mln € (max 2) na każdego zawodnika.

Najlepiej młodzi zawodnicy, choc przydadza sie tez doswiadczeni.[/quote]
Obrońcy : Broź ,Dudu,Sadlok,Bronownicki,Knezević
Pomocnikcy: Kisylak,Sivakov,janoszka,Cardenas,Bruno,
Atak: Sobiech,Robak,Nakoulma,Reiss xD, Grosicki,

Środkowy napastnik (N/NŚ)

Cofnięty napastnik – zawodnik w tej roli ma w razie potrzeby cofać się do linii pomocy po piłkę a potem wybrać między szybkim rozegraniem albo zwolnieniem tempa i poczekaniem na to, aby jego partnerzy zdążyli przesunąć się do przodu. Użyteczny zarówno jako singiel, jak i w duecie. Z reguły w miarę silny i kreatywny. Podobnie jak odgrywający będzie grał często tyłem do bramki, ale raczej z piłką przy nodze niż walcząc o nią w powietrzu. Rzadko kiedy strzela dużo bramek, ale jest za to świetnym asystentem i jako samotny napastnik (Guivarc’h na Mundialu w 1998), i grając w duecie (Teddy Sheringam w Manchesterze)
Obecny przykład – Carlton Cole (West Ham, Anglia), John Carew (Aston Villa, Norwegia)
Klasyczny przykład – Teddy Sheringam (Man Utd, Anglia), Stephene Guivarc’h (Francja)

Środkowy napastnik – z reguły gra na granicy spalonego, czekając tylko na dokładne podanie od partnera z drużyny. Rywal może łatwo go odizolować, dlatego potrzebuje wsparcia ze strony pomocników lub drugiego napastnika. Szybki, dobrze gra z piłką przy nodze i jest niezwykle skuteczny w wykańczaniu akcji. Jest trochę lepiej wyszkolony niż Lis pola karnego – czasem gra trochę cofnięty, aby zając pozycję do podania lub aby wyciągnąć obrońcę. Z reguły najlepszy strzelec w drużynie – na nim opiera się gra w ataku, więc musi dobrze sobie radzić z grą pod presją.
Obecny przykład – Fernando Torres (Liverpool, Hiszpania), Samuel Eto’o (Inter, Kamerun)
Klasyczny przykład - Ronaldo (Real Madryt, Brazylia), Gerd Muller (Bayern Monachium, RFN)

Odgrywający – wielki facet z przodu, który ma strącać piłki do partnerów jak i w razie potrzeby umieć się przy niej utrzymać. Świetny w powietrzu (skoczność, gra głową, siła), jest „celem” zagrań od bramkarza lub obrońców. Jest również dużym zagrożeniem przy stałych fragmentach gry. Nie musi być wybitnym technikiem czy zawodnikiem wykańczającym akcje – jego siła i wzrost są jego głównymi atutami. Jako samotny napastnik może być odcięty od gry, natomiast dobrze wypada w duecie z Lisem lub środkowym napastnikiem,
Obecny przykład – Emile Heskey (Aston Villa, Anglia)
Klasyczny przykład – Jan Koller (Czechy)

Lis pola karnego – ginący gatunek we współczesnym futbolu. A wszystko przez kierunek, w którym „rozwijają” się napastnicy – mają być bardziej wszechstronni, czyli cofać się po piłkę, rozgrywać czy wspierać pomoc. Zupełnie inaczej jest z Lisem – ma sępić w polu karnym i czekać na podania. Łatwo przychodzi mu zdobycie 30 bramek w sezonie, ale cały zespół jest wtedy ustawiany pod niego. Nie ma mowy aby grał jako samotny napastnik. Musi być opanowany, świetnie wykańczać akcje i dobrze się ustawiać.
Obecny przykład – Raul Gonzalez (Real Madryt), Michael Owen (Man Utd, Anglia)
Klasyczny przykład – Gary Lineker (Everton, Anglia)

Kompletny napastnik – czasami zdarza się, że zespół dysponuje szybkim, wysokim, inteligentnym, dobrym z piłką przy nodze i w powietrzu, świetnie wykańczającym akcje zawodnikiem. W takim przypadku zespół ma wiele możliwości. Kompletny napastnik może grać sam, albo w duecie. Może grać tyłem do bramki albo na granicy spalonego. Zawodnik w tej roli jest sam sobie panem – decyduje o tym czy strzela, czy podaje, czy też wspiera pomoc. Mało który zespół dysponuje takim zawodnikiem. Ale jeśli masz takiego „kozaka” w swojej drużynie, to pozwól mu grać tak jak chce – na pewno będzie to z korzyścią dla Twojej ekipy.
Obecny przykład – Didier Drogba (Chelsea, WKS)
Klasyczny przykład – Johan Cruijff (Ajax, Holandia)

Defensywny napastnik – gdy zespół gra przeciwko dużo lepszemu rywaliowi, będzie potrzebował dodatkowej pomocy w obronie. Jedną z opcji jest ustawienie napastnika tak, aby wracał się za akcją na tyle na ile jest to możliwe i wywierał pressing na pomoc rywala. Zespół traci wtedy trochę siły w ataku, ale zyskuje w obronie. Defensywny napastnik musi być niezły w odbiorze, dysponować dobrą wytrzymałością i ochotą do ciężkiej pracy. Jako singiel będzie potrzebował wsparcia pomocników, w duecie będzie skupiał się na dogrywaniu piłki. W sumie jest to bardziej defensywna wersja cofniętego napastnika. Jednak jest to tylko narzędzie niż pozycja na całą karierę.
Obecny przykład – Wayne Rooney (Man Utd)
Klasyczny przykład – raczej narzędzie niż pozycja. Możemy wskazać jedynie zawodników, którzy dobrze wywiązują się z tego zadania w poszczególnych meczach, a nie w czasie całej kariery.

Klasyczna „10” – niemal identyczna rola do OPŚa . Dla przykładu – wielu mówi, że Roma gra ustawieniem 4-6-0, gdy jednak można to nazwać 4-5-1 z Tottim jako K10.
Obecny przykład – Francesco Totti (AS Roma; Włochy), Kaka (Real; Brazylia)
Klasyczny przykład – Roberto Baggio (Włochy), Diego Maradona (Argentyna), Denis Bergkamp (Arsenal, Holandia), Pele (Brazylia)

Popatrz na atrybuty swoich napastników i dobierz im role

To zależy od tego jakie mają predyspozycje. Rzuć screeny ze statystykami Twoich podstawowych napadziorów. Ustawienia taktyczne zespołu też pewnie nie zaszkodzą.

Dzięki wielkie Jacko. Twój sposób świetnie się sprawdził. Udało mi się "zyskać" 20 mln Ojro Szkoda, że wcześniej o tym nie wiedziałem, bo przez prawie 30 sezonów trochę pieniędzy straciłem.

Współpracownicy często zauważają problemy tam gdzie ich nie ma, możesz też w celu zapełnienia miejsca pomiędzy napastnikami a pomocą, ustawić jednemu z napastników "klasyczna 10" i zmienić mu odbiór na agresywny, u mnie Łobodziński z takimi ustawieniami ładuje 20 bramek i asyst w sezonie i przy okazji jest graczem, który przeszkadza rozgrywać piłkę w środku przeciwnikowi i w cięższych meczach zgrywa piłki i rozprowadza kontry. Jak grasz słabszą drużyną to wtedy nie za bardzo jest się czym przejmować, że jest luka pomiędzy atakiem a pomocą, jak widzisz że twoi radzą sobie z wyprowadzaniem kontry i mimo dużego posiadania piłki przez przeciwnika nie stwarza sobie sytuacji to nie jest źle.

Aha jeszcze problemem może być ustawienie zbyt sztywnego stylu gry.

Ustaw obrońcom bardziej ofensywne nastawienie, a napastnikom bardziej defensywne. Bodajże Piotr Sebastian pisał o tym w jednym z odcinków Szkoły Taktyki. Wspominał też jak policzyć nastawienie dla formacji i jakie różnice między formacjami są akceptowalne.