W półfinałach LM wygrywali faworyci – w finale zmierzyć się miały Inter i Real. Klub z Madrytu w razie zwycięstwa otworzyłby nowy rozdział w historii europejskich pucharów – w Lidze Mistrzów nikt nigdy wcześniej nie obronił tytułu.

Wymęczone po bezbarwnej grze zwycięstwo z Sheffield 1-0 (karny wykorzystany przez Edmana po faulu na Pedersenie) cieszyło nas niezmiernie – przed ostatnią kolejką ligową byliśmy zdecydowanym faworytem bukmacherów do wywalczenia przepustek do LM. Skoczyły akcje Man City – derby Manchesteru na dobre skończyły się już w 8. minucie, gdy Elano wyprowadził Citizens na prowadzenie 2-1. Pełne zestawienie meczów ostatniej kolejki ligowej prezentowało się następująco:

Choć nad składem myślałem długo, nikogo chyba nim nie zaskoczyłem. W porównaniu z ostatnimi meczami, w szesnastce pojawił się Roberts (za Nelsena), natomiast w pierwszym składzie wybiegł Derbyshire.

Dwóch minut potrzebował West Ham, by wyeliminować Santa Cruza, którego trener gospodarzy tak się obawiał – Roque musiał zejść z boiska na noszach. Zastąpił go Roberts. Graliśmy jak sparaliżowani – mimo przewagi nie potrafiliśmy zadać prawdziwego ciosu, Derbyshire i Pedersen co rusz pudłowali. Bezbramkowy remis utrzymał się do końca połowy. W przerwie przeprowadziłem ostrą rozmowę z podopiecznymi – tylko wstrząs mógł nam pomóc. Dobrze że rywalom też nie szło – Tottenham nie mógł znaleźć recepty na bramkę Birmingham, natomiast Citizens przegrywali z Wigan 0-1 (!).

W 6 minut po przerwie wyleciał kolejny zawodnik – urazu doznał Edman, a jako że nie miałem na ławce Bertranda, to na lewej obronie musiał wystąpić Steven Reid.

W 57. minucie straciliśmy bramkę! Centrę Modricia wykończył Ashton i na Upton Park zrobiło się 0-1. W 60. minucie zmieniłem ustawienie na 4-3-3 – zszedł Roberts, zastąpił go McCann.

W 62. minucie doszły do mnie dwie wiadomości z innych boisk – Wigan prowadziło z Man City już 2-1, ale za to Koguty przełamały impas i trafiły na 1-0 (gol Keane’a z karnego). Fatalna wiadomość – w tej sytuacji spadaliśmy na piątą lokatę.

Do końca meczu wynik nie zmienił się – przegraliśmy 0-1. Jednak wbrew wszystkiemu byliśmy zwycięscy!

W 92. minucie Birmingham doprowadziło do wyrównania! Zbawcą Blackburn okazał się Matias Vuoso!

Tak oto prezentowała się końcowa tabela:

Dostaliśmy też pokaźną premię od FA za zajęte miejsce w lidze:

Pedersen w ligowej jedenastce roku!

Garść statystyk:

Czas na posezonowy przegląd kadr.

Bramkarze:

Przez pierwszą część sezonu niepodważalną pozycję miał Almunia, który stał się wręcz ulubieńcem kibiców. Niestety, seria głupich wpadek obniżyła moje zaufanie do Hiszpana, który na dodatek doznał kontuzji. Jako że pod koniec świetnie spisywał się Friedel, to on dograł sezon do końca jako pierwszy bramkarz. Co w następnym sezonie? Prawdopodobnie Friedel odejdzie na emeryturę. Być może uda się pozyskać kolejnego golkipera, który wreszcie zapewniłby nam spokój o obsadę bramki.

Środkowi Obrońcy:

Sytuacja wśród stoperów jest jasna – Ibrahim z Sambą niepodzielnie rządzą defensywą. W odwodzie pozostaje zawsze Nelsen, który nie nagrał się zbyt wiele w tym sezonie. Odchodzi Pamarot, który zresztą zaliczył tylko 5 występów. Do pierwszego składu dobija się Nolan, obecnie na wypożyczeniu w Blackpool.

Boczni obrońcy:

Na lewej stronie defensywy wszystko jest klarowne – gra Edman, natomiast jego zastępcą jest Bertrand, który poczynił znaczne postępy w zeszłym sezonie (z czego jestem bardzo rad). Na prawej zaś rywalizują dwaj zawodnicy – Emerton grał mniej niż Reid, jednak w ostatnich tygodniach to Australijczyk wywalczył sobie miejsce w jedenastce.

Środkowi Pomocnicy:

Na tej pozycji panowała największa rotacja, ze względu na nieustannie zmieniającą się taktykę – czasem potrzebowałem defensywnych pomocników, a niekiedy musiałem sięgnąć po typową ósemkę – zawodnika takiego jak Savage (który jednak zaliczył tylko 11 spotkań). Mógł się podobać Vayrynen (Fin wygryzł ze składu Dunna), świetny był Mokoena. Nie zawodził Ghaly, jednak nie miał zbyt wielu szans na ukazanie swego kunsztu. Melodią przyszłości jest szalenie utalentowany Edahl, natomiast opozycją dlań Tugay – Turkowi kończy się kontrakt, a jako że nie ma zamiaru nająć się w sztabie szkoleniowym, nie podpiszemy z nim nowej umowy. Centeno tradycyjnie opierał się propozycjom rozwiązania kontraktu, więc grywał tylko w reprezentacji.

Skrzydłowi:

Co tu dużo mówić – jest Pedersen, jest Quaresma, są zwycięstwa. Obaj skrzydłowi to prawdziwe gwiazdy, o ich klasie świadczą średnie ocen. Rigters, choć nominalnie prawy pomocnik, lepiej sprawdzał się na środku ataku – tam zaliczył 2 asysty i strzelił 2 bramki (obie w spotkaniu z NUFC). Pogubił się Gallagher, z którym, mam nadzieję, pożegnamy się latem.

Napastnicy:

Derbyshire i Santa Cruz strzelili razem 40 goli i zaliczyli 13 asyst – obaj grali świetnie, raczej nie schodząc poniżej pewnego poziomu. Fatalnie za to prezentował się McCarthy – skończył sezon z zaledwie 5 bramkami na koncie. Roberts, gdy grał, raczej nie zawodził, jednak nie jest to zawodnik, który byłby w stanie zagrać kilkadziesiąt spotkań na najwyższym poziomie. W Blackpool świetnie prezentuje się duet Doudin - De Vita, także pozostaną tam na jeszcze jeden sezon. Potem pomyślimy co z nimi zrobić.

Finały europejskich pucharów:

A więc obrony tytułu nie było – w Europie króluje Italia!

To był naprawdę udany sezon. Wreszcie udało się nam wywalczyć przepustki do LM, dokonaliśmy nielichego wyczynu – mimo znacznie mniejszych pieniędzy na transfery pokonaliśmy takich bogaczy jak Tottenham, Manchester City, Liverpool czy Portsmouth! Zakupy zrobiliśmy przednie, każdy z zawodników wniósł coś do drużyny – nawet nielubiany przez media McCann świetnie wprowadził się do zespołu. 28 milionów, które wydaliśmy na sprowadzenie Ibrahima, Quaresmy oraz Vayrynena już zaczęły się spłacać – wszyscy trzej z miejsca zostali gwiazdami Rovers.

---

Słowa kluczowe: